Gelezen door: Norbert De Meyer (139 boeken)

Citaat: "De dood scheen de oude man slechts uiterst behoedzaam te naderen, vaderlijk, een ware engel. Tegen vier uur ’s ochtends blies de wind een verwelkt, geel kastanjeblad door het open raam. Ik raapte het op en legde het bij Jacques op de deken."

De klassieke roman over de ondergang van de Habsburgse monarchie. Door wie anders zou dit geschreven kunnen zijn dan Joseph Roth? Wie met het werk van de man vertrouwd is, weet dat het ook gaat over vergankelijkheid, over vriendschap, heimwee, verlangen, het uiteenbrokkelen van gebruiken, rituelen en culturen, waarmee hij zijn liefde uit voor keizer en vaderland.

Net als in zijn magistrale Radetzkymars zijn hier alle ingrediënten voorhanden om de lezer mee te sleuren in de nevelen van het verleden. Dompel je onder in dit historisch verhaal boordevol mooi geconstrueerde zinnen, gecomponeerd met een gedoseerd woordgebruik waaruit onzeglijke kracht spreekt.

"Eén van de beste schrijvers ooit", zegt Van Istendael. Zeker weten.

Gelezen door: Rony Borghart (107 boeken)

Citaat: "Zo uitbundig waren de tijden toen! De dood kruiste reeds zijn knokige handen boven de kelken waar wij uit dronken. We zagen hem niet, we zagen zijn handen niet."

Jos Geysels heeft een tijdje terug een lofrede gehouden tijdens “Uitgelezen” over deze auteur, die ik vooralsnog niet kende. Toch een werkje van hem gezocht en toevallig is het De Kapucijner crypte geworden. Een van zijn laatste werken voor zijn vroegtijdige dood.

De hoofdpersoon is een “von Trotta” wiens voornaam in het boek onbekend blijft. Hij leeft in het Wenen voor WO I waar de (decadente) bourgeoisie een zorgeloos bestaan leidt op kosten van de belastingbetalers uit de landen waarover keizer Franz Joseph heerst. Blind voor de realiteit zien zij de catastrofe niet op zich afkomen en die noemt oorlog. Na de nederlaag komen de overlevenden terug in een stad en een wereld die zij niet kennen, een stad die zijn keizer en zijn grandeur verloren heeft, een stad waar de kapitalen van de aristocratie en de bourgeoisie verdampt zijn in het geweld van het slagveld, een samenleving waar nieuwe normen heersen.

Joseph Roth is een meesterverteller. De essentie is ingebed in een meeslepend verhaal in de ik-vorm, een autobiografie van de hoofdpersoon, en grijpt je vast van bij het begin: “Wij heten Trotta. Ons geslacht stamt uit Sipolje in Slovenië. Geslacht, zeg ik; want we zijn geen familie. Sipolje bestaat niet meer, allang niet meer.” Doorheen het verhaal schetst hij een prachtig beeld van het leven in Wenen voor en na de eerste wereldoorlog, hoe het eraan toeging op het platteland, van het soldatenleven tijdens de oorlog. Het werk is doordrongen van heimwee naar de Dubbelmonarchie, naar de afwezigheid van nationalisme.

Schitterend werkje.