Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Als je heden ten dage een cd-winkel binnenstapt sta je er gewoon niet bij stil dat ook op muziek zoveel censuur bestaat. Daarom is het dan ook uiterst nuttig eens de essays die Rudie Kagie over muziek en censuur schreef en publiceerde onder de titel De verboden saxofoon te lezen.

De auteur beschrijft zeer gedreven en met kennis van zaken diverse vormen van censuur waarmee de muziek sinds Plato al mee te kampen heeft. Natuurlijk gaat het leeuwenaandeel van zijn opsporingswerk vooral over de twintigste eeuw. Het is toch wel heel merkwaardig dat de jazzmuziek het hardst met censuur te kampen had. Zowel fascisten, communisten, godsdienstfanaten als moraalridders overal ter wereld wilden en willen nog steeds jazz verbannen eerst en vooral omdat het om negermuziek gaat. Prominente zwarten zijn er fier op dat jazz inderdaad zwarte muziek is, lees de roman Jazz van Toni Morrison er maar eens op na, maar voor heel wat xenofoben staat 'zwart' nog altijd gelijk met dierlijk, zedenverwildering en dergelijke onzin meer. Over de hele wereld hadden jazzmuzikanten het zeer zwaar te verduren, soms werden hun muziekopnames in beslag genomen en ook hun concerten werden verstoord of verboden.

Maar niet alleen de jazz had het moeilijk, ook een heupwiegende Elvis Presley werd het leven zuur gemaakt en de sensuele tangomuziek werd hopeloos verdorven verklaard. De Chileense Victor Jarra werd vermoord, tijdens de dictatuur van Pinochet, omdat hij zich tijdens het zingen met 'linkse' snaarinstrumenten begeleidde. Natuurlijk was in Nazi-Duitsland jazz verboden maar ook de accordeon werd er als een verderfelijk instrument afgedaan. Heel wat religieuze leiders stelden zich nogal als fervente tegenstanders van muziek op maar het ergst is het toch wel gesteld in het huidige Afghanistan waar de Talibanclan nog steeds actief is en waar elke noot muziek je je kop kan kosten.