Gelezen door: Peter Desmet (160 boeken)
De Scandinavische misdaadliteratuur wordt al geroemd uit de tijd van het beroemde Zweedse schrijversduo Sjöwahl & Wahloo in de jaren '70. In de jaren '90 heeft weer een Zweede Henning Mankell, de koppositie overgenomen maar met heel wat meer concurrentie, o.a. uit Denemarken, Noorwegen en Ijsland.
Voor het eerst dat ik iets van een Ijslandse auteur lees en ik ben echt wel onder de indruk. Indridason heeft al acht boeken geschreven met inspecteur Erlendur in de hoofdrol. Dit is het derde.
Het verhaal ontspint zich erg langzaam. Bij de moorde op een 70-jarige man blijkt er absoluut geen aanknopingspunt te zijn. Tot Erlendur een foto vindt van het graf van een vierjarig meisje en hij zich vol overgave op de zaak stort.
We treffen de klassieke ingrediënten aan: ongeloof en terughoudenheid bij de chefs en collega's over de theoriën van de speurder, onvermoede feiten die 30 jaar na datum worden opgediept, het hoofdpersonage dat met zichzelf ook in de knoop ligt en een aan drugs verslaafde dochter heeft enz. De auteur weet alle ingrediënten tot een erg plausibel en realistisch verhaal te smeden. Wat me vooral verbaasde is de grimmigheid die er leeft onder de schijnbaar probleemloze Ijslandse samenleving. Al neemt dit niet weg dat er hier en daar wel een humoristische passage te lezen valt. Maar dan eerder zwarte humor.
Samenvattend: een ontdekking in het genre.
|
Reacties (0)Delen
|