Gelezen door: John Emery (10 boeken)

Citaat: "'Al die lijnen, zo moet het vroeger ongeveer geweest zijn bij hem vanbinnen' zei ze eens tijdens de training van haar kind. Al die onrust, alsof er piepkleine schaatsers door zijn keel zoefden. Zo stelt zij het zich voor bij Yves."

Een boek dat het de lezer door de niet-chronologische structuur enerzijds niet altijd makkelijk maakt, maar hem/haar anderzijds extra dimensies aanbiedt. Dit gecombineerd met de dwangstoornis van Yves die alle stemmen uit zijn omgeving voortdurend inslikt en opslaat in zijn strottenhoofd, de complexe relaties tussen Yves, Lucy en Patrick en de symboliek van kleuren, vlakken en lijnen zorgen voor een boek van een onderkoelde schoonheid. Ijsschaatsen zal nooit meer zijn zoals voorheen!

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Het ogenblik, ik ben er beroerd in. Er zijn mensen die er talent voor hebben, het overal als een witte rat op hun schouder met zich meedragen."

Ruth Lasters kreeg de debuutprijs 2007 voor haar roman Poolijs. Het hoofdpersonage Yves in deze originele roman heeft een vreemde dwangstoornis. De stemmen van mensen rond hem heen slaat hij op in zijn stembanden. De intellectuele Yves beleeft weinig van de wereld om zich heen. Hij kiest elk academiejaar voor een andere studierichting, het enige wat dat echter oplevert is een grote berg handboeken, syllabussen en studiepasjes. Yves leeft samen met zijn vriendin Lucy, een relatie die weinig gelukkig is. Lucy zoekt haar heil bij haar ex-vriend Patrick elke dinsdag op een rode deken achter een machine, en Yves zoekt steun bij Anka, die kunstgeschiedenis doceert aan doven, een oase van stilte waar hij geen stemmen hoeft op te slaan.
Beide hoofdpersonages werken bij een ijsbaan waar hun verkilde geesten absoluut geen warmte vinden bij mekaar. Net zoals de schaatsers naast mekaar heen schaatsen, leven zij ook naast mekaar, krassen nalatend op het poolijs van de ziel.

Ruth Lasters laat haar protagonisten hun verhaal beurtelings in monoloog vertellen, want tot dialoog komen ze toch niet. Het zijn pijnlijke reflecties over verlangen, eenzaamheid en onvermogen. Mooi zijn de passages waarin Yves met Anka over kleuren praat terwijl er een een erotische sfeer rond hen heen waart. Hun gesprekken gaan ook soms over Mondriaan en zij kijken graag samen naar zijn schilderijen. Lucy vervloekt het intellect van Anka en wil dan ook geen letter van deze haar academische schrijfsels lezen. Boosheid en frustaties en ook het verdriet om Yves nemen onwaarschijnlijke proporties aan. Poolijs aan de buiten kant, innerlijk een vulkaan, zo voert de auteur haar personages op in een mist van eenzaamheid. Het poëtisch proza van Ruth Lasters is er dan ook de gedroomde achtergrond voor.