Donderdagmiddag. Halfvier

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Het laatste verhaal zal ze zelf moeten vertellen. Ze zal het in zijn oor fluisteren, hem er zachtjes mee troosten. Ze zal zeggen, Hassan, ik ben dood maar ik ben nog bij jou. Je moet luisteren, goed luisteren, en ophouden met treuren, want ik ben er nog. Ik zal er altijd zijn. "

Elke donderdagmiddag om halfvier komt Damien met zijn witte camionette naar de school in het dorp om typeles te geven. In een tijdperk dat de computer elke typemachine overbodig maakt, lijkt zo’n bezigheid volkomen nutteloos. Maar Damien blijft koppig volhouden. Hij heeft in het leven wel meer dingen gedaan die achteraf ook geen zin bleken te hebben. Een vrouw, een huis, een zoon… hij heeft er hard voor geploeterd. Maar het bleek niet haalbaar, want mevrouw ging vreemd en dat kon Damien niet verwerken. Hij vertrok met de noorderzon en trachtte van meet af aan te herbeginnen met een stel oude typemachines in zijn kielzog. Damien komt altijd te vroeg zodat hij nog even de krant kan inkijken. Ook die noodlottige donderdag zit hij al in het leslokaal wanneer één van de leerlingen hem komt mededelen dat zijn camionette te dicht bij de fietsen geparkeerd staat. Wanneer hij bij de auto aankomt ziet hij dat de camionette achteruit gegleden is en dat er een meisje morsdood onder de wagen ligt. Damien beseft onmiddellijk wat er gebeurd is maar hij zwijgt om de verantwoordelijke jongens niet in moeilijkheden te brengen. Het dode meisje is de twaalfjarige Karen. Zij was met haar vriendje Hassan, een twee jaar oudere Marokkaanse Hassan, aan het spijbelen, had te veel cola gedronken en hurkte op een ongelukkig moment achter de camionette van Damien. Het was een dom ongeluk dat ten onrechte in de schoenen van Damien wordt geschoven.

Een auteur die een boek als Donderdagmiddag, Halfvier kan schrijven heeft volgens mij zoveel schrijftalent en observatievermogen dat je er na lezing stil van wordt. Met haar gekende directheid,die soms lezers choqueert, vertelt Kristien Hemmerechts (1955) ons haar verhaal over dagdagelijkse dingen die de bewoners uit een Vlaams dorp samenbrengen, met als apotheose de dood van een kind dat je als lezer huiveren laat, lang nadat je de laatste pagina van dit boek omgeslagen hebt. Het boek heeft je van de eerste tot de laatste zin in zijn ban. De schrijfster heeft ons al heel veel moois geserveerd maar met dit boek stijgt ze nog enkele trappen boven haar niveau uit. In dit werk staat alles mooi op zijn plaats en zelfs de gewaagdste verhaaltechniek is op een heel galante manier in het geheel verwerkt.
Gewoonlijk beperkt Kristien Hemmerechts zich niet tot het gewone leven in een Vlaams dorp maar dat heeft ze nu wel, en trouwens met heel veel animo, gedaan. Toch maakt ze ook dat Vlaamse dorpsleven even universeel als al de andere thema’s uit haar boeken. Je kent haar personages ook tot in de finesse zodat het boek ook visueel wordt en opening laat voor de verbeelding van de lezer. Als krantenartikel zou je het gebeuren héél kort kunnen houden. Maar daar wringt juist het schoentje, want krantenartikels zitten vaak vol desinformatie (zoals ook hier inderdaad het geval is) en houden al helemaal geen rekening met de diepe emoties waarmee mensen te kampen hebben. Meer dan ooit houdt Kristien Hemmerechts de emoties van haar personages gedetailleerd onder de loupe en dat maakt dat je op deze manier gevoelig en ook heel mooi literair proza te lezen krijgt.
Een heel mooi moment is bijvoorbeeld wanneer de dode Karen aan het woord gelaten wordt om afscheid te nemen van het leven. Ze denkt aan heel veel terug, maar het grootste deel van haar terugblik gaat toch uit naar Hassan, die de naam van een koning draagt en haar prachtige verhalen uit zijn cultuur vertelt, waar af en toe een stukje Vlaanderen in verweven zit. Hassan komt trouwens ook als een heel sterk personage uit dit boek, een soort mannelijke Scheherazade, die helemaal anders geprofileerd wordt dan krantenartikels dit doorgaans doen met Marokkaanse jongens. Hassan wordt verscheurd van verdriet door de dood van Karen, maar dat wil deze laatste niet. Donderdagmiddag, Halfvier is in zijn totaliteit een mozaïek van taalvirtuositeit, sterke personages en stevige verhaallijnen waaraan de knappe erotische verhalen die Hassan vertelt een extra glans geven.

Gelezen door: Lize (31 boeken)

Lang geleden dat ik iets van Kristien Hemmerechts heb gelezen. Ik vond het weer een goed boek! Ik heb het graag gelezen. Op donderdagnamiddag, om halfvier, als de school uit is, gebeurt er iets verschrikkelijk met één van de kinderen op school.

Je krijgt de verhalen van Damien, die onrechtstreeks het ongeval heeft veroorzaakt, van Tamara en Bea die de ouders zijn van het slachtoffer en van Sam die architect is en het hele dorp wel ontworpen leek te hebben: het huis van de ouders, het gemeentehuis en -plein, delen van de school etc. Karen zelf komt ook even aan het woord maar het gaat eigenlijk meer om wat er met haar gebeurt en de mensen rondom haar dan echt over haar zelf.

Sommige “tussenstukken” vond ik wat langdradig en vroeg ik mij af wat ze in het boek kwamen doen maar ze zijn goed geschreven en ik heb het met veel plezier gelezen. Damien lijkt een onschuldige man die de kinderen na de schooluren leert typen maar hoe verder ik las in het boek, hoe minder ik hem kon uitstaan. Wat een rot man! Alle vrouwen zijn dom, hij is slim. Hij heeft niets gedaan en is de onschuld zelve. En laat ik net tegen dat soort mensen niet tegen kunnen.