Gelezen door: Norbert De Meyer (139 boeken)
Citaat: "Misschien moest hij maar eens een misdaad begaan, of althans een zware zonde. Wie wist zou dat helpen. In elk geval zouden zijn schuldgevoelens voor een keer eens terecht zijn, en niet, zoals nu en altijd, compleet absurd en naast de kwestie."
Vekemans drie vorige romans sneeuwden bijna onder in de jaarlijkse zondvloed van nieuwe publicaties in die jaren. Het lijkt erop of hij daarmee leergeld heeft betaald voor deze vierde, die van uitstekende makelij is. De schrijver-columnist wurmde er zich meteen mee tussen zijn soort- en lotgenoten.
Dit verhaal is er eentje van het wrange type, met een inktzwart randje. Hoe kleur je anders het leven in van een alcoholicus die door eigen toedoen én naïviteit zijn vrouw verliest aan zijn beste vriend, waarna de aan de drank verslaafde zelf de hort op gaat met een ex-studente? Ruzie en verdachtmakingen alom dus, waarin de sombere zelfreflecties op het leven de hoofdtoon voeren en sterke vrouwen hun wil opdringen aan het zielige andere geslacht.
Toch slaagt Vekeman erin dit alles behoorlijk lichtvoetig te verpakken, met een kwinkslag hier en daar. Zo uit het leven gegrepen, filmisch als het ware, zodat de lezer meteen in deze droevige komedie stapt.
Zelfs wanneer sommige levens een wel erg abrupt en dramatisch einde nemen, blijft het geheel toch aannemelijk én overeind.
Voor wie niet vies is van een potje psychologie en erotiek valt dit verhaal best te smaken. Vooralsnog moeten we het met Vekemans columns stellen. Dit boek doet me uitkijken naar een vervolg.
|
Reacties (0)Delen
|