Gelezen door: Gerrit Janssens (55 boeken)

Citaat: "Eenmaal weer aangekleed liepen ze terug. Ook al hadden ze geen woord gewisseld, toch voelden ze zich gelijkgestemd, en beiden zouden aan die nacht een prettige herinnering bewaren. "

Het Algerijnse stadje Oran negeert de eerste tekens van naderend onheil: ratten sterven. De arts Rieux heeft snel zijn diagnose gesteld: hij gelooft dat de pest in aantocht is. Als de overheid tot dezelfde vaststelling komt, zijn de eerste slachtoffers al gevallen. Het stadje wordt hermetisch afgegrendeld en binnen de muren is iedereen aan de willekeur van de pest overgeleverd. Genadeloos maakt die komaf met de maatschappij zoals ze is. Plots is iedereen gelijk. Tegenover de willekeur van de ziekte stelt Camus de vriendschap tussen drie mannen. Nog steeds (de roman dateert uit 1947!) een overweldigend boek. Gewoon even de pest “vervangen” door een stad in oorlog en het zou zich hier en nu kunnen afspelen.

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Hoe absurd het ook was, hij kon onmogelijk geloven dat de pest zou gaan heersen in een stad waar bescheiden functionarissen te vinden waren die er fatsoenlijke liefhebberijen op na hielden. Hij kon, om precies te zijn, zich de plaats van die liefhebberijen te midden van de pest niet voorstellen en kwam dus tot de conclusie dat de ziekte in de praktijk bij onze stadgenoten geen kans zou maken."

Het verhaal speelt zich af in de Algerijnse stad Oran, toen (1940) nog een kolonie van Frankrijk. Na de dood van miljoenen ratten lijden veel mensen aan een vreemde koorts, die de pest blijkt te zijn. De schrijver beschrijft de geleidelijke verovering van de stad door de ziekte. Op zeker moment wordt de stad van de buitenwereld afgesloten. Camus beschrijft de evolutie van de menselijke reacties bij het voortschrijdende onheil: van aanvankelijke onverschilligheid, over ontkenning naar wanhopige bestrijding en tenslotte berusting.
Het samen ondergaan van de vreselijke ziekte leidt tot het soort solidariteit dat men in tijden van rampspoed en ook in oorlogstijd waarneemt. Verlangen naar onbereikbare geliefden, gedeelde angst voor de ziekte enerzijds, diepgaande gedachtewisselingen over de inhoud van het leven en het misschien snel naderen van de dood anderzijds vormen de achtergrond van een totaal verstoord dagelijks leven. Als eindelijk, na bijna een jaar, hulp komt vanuit Parijs, loopt het aantal doden terug en wordt de quarantaine opgeheven. Ondanks het verschrikkelijke drama eindigt het verhaal met een zekere opluchting en feeststemming.

Bernard Rieux is, zoals blijkt, de verteller van het verhaal. Hij probeert een objectieve kroniek te schrijven van de gebeurtenissen in Oran. De dokter is sociaal, rechtvaardig en vriendelijk. Hij wil de mensen beschermen tegen de dood, maar voelt zich machteloos. Tarrou is een eigenaardige, rijke, rondreizende jongeman. Grand is een eenvoudige ambtenaar die tevergeefs probeert een meesterwerk te schrijven. Hij blijft steken bij de eerste zin, die hij iedere dag weer herschrijft. Journalist Rambert is in Oran gekomen om de levensomstandigheden van de Arabieren te onderzoeken. Tijdens het isolement probeert hij al het mogelijke om de stad uit te komen, later doet hij alles om Dokter Rieux te helpen. Misdadiger Cottard is constant bang dat hij wordt opgepakt. Als de stad pestvrij is, vlucht hij voor de politie, wordt hij krankzinnig en schiet hij medeburgers dood.
Priester Paneloux heeft veel invloed op de burgers. Aanvankelijk ziet hij de pest als een straf van God, als een onschuldig meisje aan de ziekte sterft verandert hij zijn mening.

De pest is een onverwoestbaar meesterwerk en dat is toch wel voor een stuk te danken aan de vertelwijze die het werk een aparte sfeer meegeeft. Ook de thematieken van een epidemie en hoe men daar mee omgaat of juist niet kan omgaan is nog altijd zéér actueel. Een boek dat volop aanzet tot nadenken en discussie!