Gelezen door: Jeanne Tielen (151 boeken)

Ik ben het volkomen eens met de recensent Van Deel. Hij vindt dat Giph (het hoofdpersonage en alter ego van Giphart) tot vervelens toe gepreoccupeerd is met seks. Schrijven is voor Giphart een vorm van kletsen op papier, emmeren, roddelen, memmen, aldus dezelfde Van Deel. Een andere recensent, Jessica Durlacher, vindt het boek vooral een soort conference. Ook met dat idee ben ik het eens en het is door het boek als een conference te beschouwen dat het best wel te pruimen valt en zelfs met momenten grappig is.

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Is het jou wel eens opgevallen dat als je ergens niet bij bent geweest, iedereen altijd om het hardst gaat zitten roepen dat het verschrikkelijk leuk was, terwijl als je ergens wél bij bent geweest, er meestal geen moer aan bleek? (...) Volgens mij doet iedereen alsof het ergens wél leuk is geweest, omdat het leven anders helemáál geen zin meer heeft. Het is natuurlijk verschrikkelijk belangrijk om te kunnen zeggen dat het ergens leuk is geweest tegen iemand die er niet bij was, want als jij iets leuks hebt meegemaakt en een ander niet, dan komt het erop neer dat jij eigenlijk leuker bent dan die ander. En dat is wat ons op de been houdt: de drang leuker te zijn dan een ander."

Setting
Giph en zijn vrienden beleven het studentenleven volop. De meesten studeren literatuur of zijn er op een of andere manier mee bezig. Giph heeft heerlijke commentaren op het literaire wereldje, en ook op de maatschappij. Maar vooral verkennen hij en zijn vrienden vriendschap, liefde, verliefdheid, seks, maar ook licht pesten en uitsluiten, en onvermijdelijk: elkaar uit het oog verliezen. Dat alles wordt verteld in een sfeer van uitgaan, drank, vrije seksbeleving (die uitgebreid aan bod komt). Alles kan, alles mag, one-night stands, wisselen van vriendjes, veel vriendjes, één vriendje… je wordt nergens op aangekeken. Maar Giph heeft wel een heel bijzonder liefdesleven…
Soms lijkt het alsof de jongeren niets anders doen dan uitgaan en seksen, maar Giph vertelt ongeveer iedere maand één of enkele wilde verhalen. De rest van de maand is het rustiger, kunnen we aannemen.

Stijl
Luchtig en leuk geschreven, maar bedrieglijk luchtig: in werkelijkheid zijn de eenvoudige zinnen gegoten in een mooi taalgebruik dat nooit middelmatig overkomt. Steeds maar over uitgaan, wilde verhalen, seks bij studenten schrijven zonder één ogenblik te vervelen, maar op een manier dat het een erg meeslepend verhaal blijft, je moet er een goede auteur voor zijn. Bovendien is de plot ook heel subtiel uitgewerkt. Je kan je laten meevoeren door de studenten, maar je kan ook voelen aankomen wat er zoal zou kunnen gebeuren… de spanningsvelden en helaas typische kenmerken van menselijke relaties liggen haast ongemerkt, en toch weer heel duidelijk in het boek.

Dit was echt zo
Ik weet niet of het nu nog zo is, maar in mijn tijd was dat echt zo – de uitlopers van de jaren ’70: liefde met iedereen kon, jong met oud en oud met jong. Een meisje van vijftien, geen probleem. Leeftijdsverschillen, geen probleem. En nog veel meer… Alles kon, alles mocht. Daar is op zich geen probleem mee. Het probleem is de mens... als niet alles kan, zijn er drama's. Als alles kan, zijn er ook drama's.

Blindheid
Toen alles kon liep het dus lang niet altijd goed af! Mensen weten niet goed waar ze mee bezig zijn, ze raken verstrikt in een stroming waarin ze alles kunnen en mogen. Tot de doos van Pandora zich opent. Zonder dat ze begrijpen wat er gebeurt/gebeurd is, merken mensen dan ineens dat macht en jaloezie kennelijk alles bepaald hebben – als ze het al willen inzien. Dat is niet alleen zo in seksrelaties natuurlijk. Ook in de hele samenleving en in de wereld van de letteren.
Maar nogmaals: het probleem is niet de vrije seks. Het probleem is dat mensen zichzelf, de anderen, en het leven niet kennen.

Conclusie
‘Giph’ is zo subtiel geschreven, dat je heerlijk lachend kan doorlezen, en achteraf eindeloos kan napraten over de bewuste en onbewuste spanningsvelden tussen de personages in dit boek.