Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: ""Ach," zei ik. "Vind je jezelf een hoer?"
"Nee. Weet je, bij de meeste klanten denk je helemaal niets, je denkt alleen aan die honderd gulden. Maar soms denk je: Jezus, dat die blijkbaar niet een meisje van straat kan plukken, en dan heb je echt het gevoel dat je aan liefdadigheid doet. Maar die meiden die in zulke korte rokken naar de disco gaan, dat zou ik dus echt nooit doen. Ik ga ook nooit met iemand mee, want dan weet je dat het toch maar voor één nacht is. Ik wil echt trouwen."
"En kinderen?""

Blauwe maandagen is het debuut van Grunberg. Het maakt gebruik van semi-autobiografische elementen uitgevoerd door het personage 'Arnon Grunberg'. Arnon is op zoek naar liefde. Of hij daar moet voor betalen of niet, maakt voor hem weinig uit.

Het won de Anton Wachterprijs en dergelijke, maar ik vind het niet terecht. Wat Grunberg later produceerde steekt met kop en oren bovenuit.

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Ik heb me al een tijdje geleden voorgenomen om geen tijd meer te verliezen aan boeken die me gewoon niet liggen: 100 bladzijden krijgen ze de kans van me en dan gaat het onherroepelijk dicht. Deze, het debuut van Grunberg, haalde bladzijde 120 (net niet in de helft), en dat pleit vooral voor het literaire talent van deze schrijver. Grunberg laat dus zeker zien dat hij kan schrijven. Maar de miezerige avonturen van een puber, ik heb het al een keertje teveel beschreven gezien. Ook het droge, nihilistische toontje is gewoon een afknapper; het is misschien aardig tegengif tegen romantisch gedweep of hijgerige chicklit, ik heb er geen boodschap aan

Gelezen door: Olivia Willems (1 boeken)

Ik vond het boek ‘Blauwe maandagen’ van Arnon Grunberg tweedelig. Het eerste wat me opviel was dat het hoofdpersonage de voornaam van de auteur draagt. Het verhaal beschrijft het tragische leven van een joodse jongen die op werkelijk alle mogelijk vlakken in zijn leven faalt. Hij mislukt als student op zijn middelbare school in Amsterdam, als liefje van de teerbeminde Rosie, als zoon van zijn door de oorlog getraumatiseerde moeder, als persoonlijke verzorger van zijn invalide vader en zelfs als hoerenloper. De roman is doorspekt van geweldige absurde uitspraken over de zinloosheid van het leven. Het boek heeft me vaak onverwachts doen glimlachen door de talrijk aanwezige cynische humor.

Desondanks heeft het verhaal me niet volledig kunnen bekoren. Dat komt volgens mij omdat de verhaallijn nogal op de vlakte bleef hangen, het werkte niet toe naar een hoogtepunt. Het gevoel van eenzaamheid die de protagonist ervaart in zijn leven komt heel erg naar voren en ik lees nu eenmaal liever over sociale, vrolijkere aspecten. De auteur had voor een grauwe sfeerschepping gekozen, waardoor ik niet met plezier naar het jammerlijke plot teruggreep.