Gelezen door: Mia (100 boeken)

Citaat: "Je zult me vergeten. Je zult deze zomer vergeten. Die zal vervagen en in schaduwen veranderen, en stemmen zullen gemurmel worden dat je niet kunt verstaan. Het nu -terwijl wij hier zitten- is een werkelijkheid die niet blijft en ook niet bedoeld is om te blijven bestaan. Je zult deze kamer niet duidelijker zien dan ik de gezichten zie die in romans beschreven worden. Je zult af en toe over Lahardane dromen, Ralph, of misschien gebeurt dat nooit. Maar als je dat doet zal ik inmiddels een schim zijn (p144)."

Het 'verhaal' begint in 1921, op Lahardane in het graafschap Cork, Ierland. Kapitein Everard Gault schiet -ter afschrikking- op drie jongens die zijn huis in brand willen steken. Per ongeluk verwondt hij een van hen. Zijn (Engelse)vrouw en hij voelen zich niet veilig meer en ze besluiten met de pijn in het hart Ierland te verlaten. Hun dochtertje van een jaar of negen, Lucy, weigert haar paradijs te verlaten en loopt weg. Ze gaat ervan uit dat haar ouders haar wel zullen vinden en begrijpen dat ze in Ierland moeten blijven. Helaas loopt alles anders. De ouders denken dat Lucy verdronken is. Gebroken verlaten ze Ierland. Bridget en Henry zullen op het huis passen... Weken later vindt Henry een volkomen uitgeputte Lucy terug. Ze heeft haar enkel gebroken en zal mank blijven.

De ouders lijken van de aardbodem verdwenen. Lucy blijft in het ouderlijk huis wonen, alleen met haar schuldgevoel. Haar ouders blijven door Europa zwerven, alleen in hun schuldgevoel. De verwonde jongen Horahan wordt achtervolgd door nachtmerries waarin het kleine meisje sterft in de brand. Hij sukkelt langzaam in de waanzin, ook hij alleen met zijn schuldgevoel.

Het verhaal zelf blijft niet in het schuldgevoel hangen. Zo hartverscheurend als het begon (je zou in het boek willen kruipen en roepen 'ga toch in het bos zoeken'), zo vredig eindigt het.'Rampspoed gaf het leven vorm toen het lot langgeleden zo wreed was. Rampspoed geeft het verhaal dat verteld wordt vorm en is de reden van het bestaan ervan:is wat ze weten de zachtmoedige vrucht die zulke tegenslag oplevert?'

Zo komen we bij een belangrijk thema: het verhaal. De titel komt wat ouderwets over, maar past wel helemaal bij het boek: de gebeurtenis, die verhaal wordt, dat op zijn beurt doorverteld wordt en in de loop der jaren een legende wordt, ooit misschien wel een mythe. Het kleine, persoonlijke, verdwijnt en wordt opgenomen in een verhaal over toeval, rampspoed, schuld... Zo'n thema past bij Ierland, dat zoveel verhalenvertellers voortgebracht heeft. Het prachtige Ierse landschap speelt trouwens ook een belangrijke rol, al even zwijgzaam als de andere personages...