Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: " De zon hangt zwaar in de lucht alsof ze de zorgen van de hele stad draagt."

Uitgeverij Podium is op de Nederlandstalige markt toch wel een stevige promotor van het kort verhaal. Zij brachten bundels van onder andere George Saunders, Etgar Keret, F. Scott Fitzgerald, Karen Köhler, Ronald Giphart,Sait Faik Abasıyanık, Benjamin Burg, Johan Harstad, Stuart Evers en Truman Capote mooi uitgegeven en voor een aantrekkelijke prijs op de markt. En nu komen ze de debuutbundel Noodlanding van Kira Wuck. verschenen, in de schijnwerpers zetten. Kira Wuck (1978) is dochter van een Finse moeder en een Indonesische vader. Ze groeide op in Amsterdam, maar voelt zich thuis bij het absurdisme en de melancholie uit de noordelijke landen. Ze studeerde aan de Hogeschool Utrecht en aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Met haar overrompelende optredens won ze het NK Poetry Slam en de jaarfinale van Festina Lente. Finse meisjes is haar poëziedebuut. Dit debuut is niet onopgemerkt gebleven bij de jury's voor de literaire prijzen. Zo heeft Wuck de C.W. van der Hoogtprijs 2013 gewonnen en is ze genomineerd voor de C.Buddingh'prijs 2013 en de Jo Peters PoëziePrijs. Ondanks de lichtvoetige toon, heeft de bundel een enorme geladenheid. De op het eerste gezicht komische zinnen zitten kropvol emoties. De zwarte humor of zelfs vrij tragisch lading zorgt voor spanning. De bundel wordt bewoond door vrij excentrieke personages, die maar moeilijk contact leggen. Ook met de intimiteit wil het niet altijd lukken. Finse Meisjes overtuigt vooral dankzij de combinatie van lichtvoetige speelsheid en een schrijnende ondertoon. Veel van Kira Wucks gedichten gaan pas na een tijdje werken, doordat simpele regeltjes waar je gemakkelijk overheen leest, vlijmscherp blijken. De gedichten raken daardoor ook keihard de lezer en blijven nog lang bekijven. Net als in haar gedichten weet Kira Wuck ook in deze kortverhalen met ogenschijnlijk eenvoudige zinnen een universum aan betekenis op te roepen. Ze laat de lezer kennismaken met de meest kleurrijke personages: een aan coke verslaafde bouwvakker, een boer die liever met zijn kippen praat dan met zijn Filipijnse vrouw, en een echtgenote die zichzelf uithongert omdat ze haar zwaarlijvige man niet kan verdragen. De werkelijke kracht van deze bitterzoete verhalen is dat ze lezer voluit raken door hun sterke opbouw en hun vaak tragikomische personages die in al hun onhandige menselijkheid pijnlijk realistisch neer gezet worden gezet worden. Maar deze personages moet je doorgronden tot op het bot voordat ze hun ware rol in het verhaal prijs geven. Als je een verhaal zoals bijvoorbeeld Even helemaal niets leest dan verspreidt zich een dubbele laag kippenvel over je hele lijf. Ze weet een vrouw die een gigolo voor enkele uren cadeau krijgt, en hem op een heel andere manier dan hij verwacht alle hoeken van de kamer te laten zien, enerzijds als een tragische figuur maar anderzijds ook als een heldin neer te zetten, die eigen lijf en leven bestuurt. De wondere wereld van woordkunstenaar Kira Wuck zorgde voor een heel opmerkelijk poëziedebuut, en daar is nu nog eens een even opmerkelijk prozadebuut bijgekomen.

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Zeer dun boekje
Opgelet: dit is echt een dun boekje. De e-bookversie is 76 bladzijden, maar ieder verhaal (er zijn er twaalf) begint met een bijna paginagrote aankondiging, en eindigt met heel veel witruimte. Als je het uitrekent blijven er dus héél weinig pagina’s over.

Stijl
Er wordt gezegd dat Kira Wuck zo poëtisch schrijft. Ik had net een poëtisch boek gelezen toen ik hieraan begon en schrok van het grote niveauverschil. In 'Noodlanding' staan wel her en der mooie zinnen, maar dat heb je in ieder matig boek. Verder is het taalgebruik gemiddeld, zoals in ieder gemiddeld boek.
Van Kira Wuck wordt ook gezegd dat ze op prachtige wijze een hele wereld kan vatten in enkele pagina’s. Ik vraag me nog af waar die werelden zijn. Ik las alleen concepten van verhalen (die niet interessant zijn bovendien), en die gewoon niet uitgewerkt zijn. Als dat soberheid heet…

Inhoud
De inhoud van de verhalen vond ik nietszeggend, leeg, en ongeloofwaardig. Er zijn vaak verrassende wendingen op het einde van een verhaal, maar ik vond ze telkens weer nietszeggend.
De verhalen zijn grimmig, wrang, brutaal, soms gewelddadig, soms met een spanningsveld van tederheid, echter ongeloofwaardig.
Al die brutaliteit voor holle verhalen, dat levert, als ik het woord gebruiken mag, domme verhalen.

Gelezen door: Mie Van Boxem (11 boeken)

Citaat: "Mijn broer Edgar werd dood gevonden met drieënzeventig hotdogs in zijn maag. Meer dan degene die bovenaan in het Guinness Book of Records stond. Hij at ook zeven hotdogs meer dan de winnaar van zijn laatste eetwedstrijd.“ (Openingszin van "Winnaars")"

In één van de verhalen komt terloops een noodlanding voor. Maar je zou ook kunnen stellen dat in elk van deze 12 kortverhalen het hoofdpersonage een noodlanding maakt en niet goed terecht komt. Iemand springt uit het raam, iemand doodt min of meer gewild de Filipijnse vrouw die hij net heeft laten overkomen door haar in het kippenhok op te sluiten als de hokken worden geruimd omwille van de vogelpest. Iemand is ongewild zwanger en wordt beheerst door een schoonmaakobsessie voor haar eigen lichaam. Alle personages zitten in zichzelf opgesloten en fysiek contact brengt geen toenadering. De situaties zijn zo triest dat ze absurd worden. De troosteloosheid wordt karig verwoord, maar elk woord telt. Heel knap hoe met weinig woorden figuren worden geschetst die geen woorden hebben om zichzelf te uiten.