Vergeten dagen

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Tranen lossen niets op. Dat weet ik ook wel. En ook ik ben medeplichtig. Vooral die gedachte laas me niet meer los. Die diepe, donkere medeplichtigheid die zovelen in het dorp voor eeuwig met zich meedragen en waar niemand ongeschonden bij is gebleven."

Eveline Vanhaverbeke (44) debuteerde met 'De kleur van de sterren' in 2010 en daarop volgde 'De verborgen prelude' in 2013. En nu is er haar noeuwe boek 'Vergeten Dagen'.

Vergeten dagen wordt gevormd door de verhalen van vijf personen, heel nauw betrokken bij de zaak, die ieder op hun eigen wijze terugkijken op de gebeurtenissen die dertig jaar geleden hebben plaatsgevonden in W, een dorp in de Vlaamse Westhoek. Gebeurtenissen die hun levens drastisch grondig veranderd hebben. Commissaris Gaston mag op pensioen en ook al mag hij terugblikken op een erg succesvolle carrière toch kijkt hij nogal verbitterd terug op een zaak die plaatshad in het jaar 1983. Op een zomerdag verdwenen in het dorp W. de tienjarige gehandicapte en zieke zoon van de kasteelheer, de zestienjarige dochter van een advocaat en een veertigjarige professor. Ondanks een degelijk onderzoek en het vakkundig ondervragen van zowat alle bewoners van het dorp heeft de commissaris nooit een spoor van de vermisten kunnen teugvinden. Het enige element dat de drie verdwenen personen met elkaar in verband bracht, was dat ze alle drie aanwezig waren op een feest dat de kasteelheer gaf, de avond voor hun verdwijning.

In Vergeten dagen laat de auteur vijf personages terugblikken op de gebeurtenissen in 1983 die niet alleen hun levens maar ook die van alle bewoners in het dorp W.. Naarmate de geschiedenis zich ontvouwt, wordt duidelijk welk gruwelijk drama ten grondslag ligt aan de drievoudige verdwijning. De zeventigjarige Annette dwaalt in haar lege café rond. Zij was het die als eerste contact opnam met de politie om de verdwijningen te melden. Haar eens zo populaire café kent nog amper bezoekers want de dorpelingen hebben blijkbaar angst om mekaar nog in de ogen te kijken. De vrouw vindt in alle eenzaamheid troost in haar rozenstruiken die ze verzorgt als waren het de kinderen die ze nooit heeft gehad. Ze mist de tijd van voor de verwijningen immens. Ook dokter Victor Vanmeenen wordt verteerd door schuldgevoelens. Hij heeft zijn leven nooit meer volledig kunnen opnemen na de verdwijningen en heeft verwoede pogingen ondernomen om het hele gebeuren weg te drukken . Meer dan dertig jaar lang heeft hij in de waan geleefd dat zijn vrouw niets afwist van zijn aandeel in de gebeurtenissen, maar de realiteit ligt anders en dààr confronteert zijn eigen dochter hem mee. Voor Charlotte, de zus van Johanna, het zestienjarige meisje dat op die bewuste zondag verdween, is de verdwijning van haar zus dag na dag een kwelling. Zij is het verlies nooit te boven gekomen. Hun moeder heeft dan ook nog kort na de verdwijning zelfmoord gepleegd. Ondanks deze tegenslagen is ze erin geslaagd als succesvolle advocate met haar vader samen te werken en haar leven weer in handen te nemen. De tweeënveertigjarige Charles, toentertijd de beste vriend van de verdwenen zoon van de graaf, is zwaar getekend door de verdwijning van de jongen die hij als zijn broer beschouwde. Hij kampt nog steeds met angsten, en de vraag wat er precies gebeurd is blijft hem kwellen en zijn leven bepalen en stuurt zelfs zijn huwelijk op de klippen.

Vergeten dagen is niet alleen een goed opgebouwde literaire thriller, het is ook een psychologische drama. Tijdens het lezen voelde ik persoonlijk heel erg mee met Charlotte, die symbool staat voor al die mensen die na zovele jaren nog rouwen om een vermiste persoon. Zij trachten te overleven met de moed der wanhoop, maar ergens durven zij ook nog een sprietje hoop te koesteren dat de geliefde, vermiste persoon nog in leven is. De auteur tekent ook zeer goed de spanning en het collectieve schuldgevoel dat ondraaglijk zwaar op de inwoners van het dorp W. rust. Het is een zeer mooi en beklijvend werk waarin de hoofdpersonages en nevenfiguren zeer knap geschetst zijn.

Gelezen door: Marie-Rose Steelandt (1 boeken)

Het derde boek van Eveline Vanhaverbeke. Heel verschillend van de vorige maar niettemin opnieuw heel mooi geschreven. Spannend tot het eind. Voor mij een prima schrijfster, proficiat !

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Tijdens een groot feest in W, verdwijnen 3 mensen spoorloos: de tienjarige gehandicapte zoon van de kasteelheer, de zestienjarige dochter van een advocaat en een veertigjarige professor. De zaak wordt nooit opgelost. Na tweeëndertig jaar spoken de feiten nog steeds in het hoofd van commissaris Gaston. Hij besluit het onderzoek nog een laatste kans te geven. Het verhaal wordt verteld door vijf verschillende personages afgewisseld in het heden en in het verleden. Daardoor duurde het voordat ik in het verhaal zat. Langzaam maar zeker komen we te weten wat er op die noodlottige dag gebeurd is. Het komt mij een beetje te surrealistisch over, want iedere inwoner van W. zwijgt dertig jaar lang over hetgeen wat er gebeurd is. Ik was overdonderd door haar vorig boek " de verborgen prelude", en was toch wel wat teleurgesteld in dit boek.