Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Haar zoon moest alles worden wat haar man niet was en zij zou daar voor zorgen. Ze zou hem liefhebben en koesteren, want alleen zo lukt het leven. Ze legde zich volledig toe op Reno's welzijn en ergens onderweg was ze van hem gaan houden zoals een moeder van een kind hoort te houden."

Nele Reymen studeerde architectuur, maar tijdens haar stage in Lissabon kreeg ze de schrijfmicrobe te pakken en begon ze met het schrijven van dagboekachtige verhaaltjes. Nadat ze haar diploma behaalde kreeg ze al snel een blog bij Knack. Even later mocht ze ook columns schrijven voor Flair. Seks, liefde en taboes vormen de rode draad in haar schrijfsels die een beetje aan Sex and the City doen denken.

Haar debuutroman Kit met peren (2009), werd zeer goed ontvangen. Daarin maken we kennis met Kitty, die samenwoont met haar beste vriendinnen Eve en Jo, en allemaal worstelen ze met de liefde. In een onomwonden stijl doet Reymen de belevenissen van het drietal uit de doeken, terwijl ze soms enkele pittige details verklapt. In Mangat (2011) borduurt ze op die schrijfstijl voort, maar deze keer met de vriendinnen Lex en Ali in de hoofdrollen. Verloren brood is haar derde boek, nu bij een andere uitgeverij (Vrijdag) met een ander thema.

De vervreemdende wereld van alles tussen Noord, Oost en West is een grijze, grauwe vlek. De nogal wereldvreemde Reno leidt in die vlek een betrekkelijk doelloos en liefdeloos leven. Zijn moeder liet hem in de steek en van zijn vader die hij nu ook verlaten heeft kreeg hij meer slaag dan eten. Ergens onderweg tijdens een troosteloze busrit lijkt hij zijn afleiding gevonden te hebben bij Leyla, die hem mee naar haar huis neemt. Dat ze een jonge prostituee is die de liefde consumeert zonder lief te hebben weet Reno dan nog niet. De jongeman heeft nog nooit echte seks gehad en bij Leyla lukt dat aanvankelijk ook niet, zeker niet wanneer haar broer dan ook nog als agressieve pooier optreedt. Maar Leyla beschouwt Reno niet als een klant en benadert hem aanvankelijk liefdevol. Maar beide beschadigde mensen dragen zoveel onvermogens met zich mee dat hun poging tot liefde en leven met liefde hen uiteen drijft, zeker wanneer Leyla ook nog zwanger blijkt te zijn en Reno dumpt. Niet veel later ontmoet Reno Mayenne. Zij is de uitzondering in alles tussen Noord, Oost en West, iemand die enkel wil en kan liefhebben. Aanvankelijk voelt hij zich geliefd en geborgen bij Mayenne, die ook nog voor haar demente grootvader en een blinde buurvrouw zorgt. Voor iemand zorgen is het belangrijkste doel in Mayenne haar leven. Zorgen, cake bakken, met Reno vrijen en dan weer cake bakken en met grootvader, blinde buurvrouw en Reno gaan picknikken onder een brug, het geeft haar de energie om zich goed te voelen. Wanneer dat weg valt hoeft het voor haar niet meer. Idereen in 'Verloren brood' heeft wel flink wat autistische trekjes en auteur Nele Reymen heeft deze personages niettegenstaande deze trekjes heel inleefbaar gemaakt. Reno, Leyla, en Mayenne vertellen elk over hun, allesbehalve vrolijk, bestaan. Zo ontstaat er een heel sfeervol decor dat soms schrijnende en ook duistere momenten toont, maar ook vertedert en sympathie opwekt. De humor die in het geheel zit verwerkt is soms wrang en zwart maar hij houdt het geheel wel stevig bij mekaar.

Verloren brood is een heel bijzonder, emotierijk boek dat vlot leest, een sterk plot heeft, en je zou de personages, vooral Reno, echt uit het boek willen halen om ze te kunnen knuffelen.