Gelezen door: els lens (45 boeken)
Citaat: "De afgelopen winter zijn er dagen geweest dat Mandaat graag naar zijn werk ging. Dat waren de dagen van bevroren bovenleidingen en ondergesneeuwde baanvakken, toen er geen trein was die op tijd reed. Wanneer hij even voor halfacht het station binnenkwam was het op de perrons een gekrioel van mensen, wangen roodgloeiend, ogen wit stralend, blij als schoolkinderen dat ze een geldig excuus hadden om te laat op hun werk te komen."
Frans Kellendonk is de in 2015 herontdekte schrijver, die zeer jong gestorven is (in de jaren 80). Nu zijn brieven uitgegeven zijn, begint men ook weer interesse te tonen voor zijn ander werk.
De roman Letter en Geest is iets speciaals. Hij ademt een sfeer van verlangen en van onmacht. Een spookverhaal is altijd leuk, als het tenminste niet onnozel wordt. En daar zorgt Kellendonk wel voor.
Een man van bijna 30 vindt eindelijk een baan en komt dus eindelijk tussen de mensen. Maar dat “tussen de mensen komen" loopt nogal stroef. Hij schijnt maar geen echte contacten te kunnen leggen, hoe graag hij dat ook zou willen. Hij bewaakt de universiteitsbibliotheek, als vervanger van een zekere heer Brugman. Voor zijn collega's blijft hij niet meer dan “de vervanger van...” Op een avond ontwaart hij in de bibliotheek een geestverschijning. Hij probeert het te naderen maar het verschijnsel wijkt voor hem weg. Hij ziet het spook verscheidene keren, waaruit hij concludeert dat het geen zinsbegoocheling is. Is het de geestverschijning van Brugman? Is Brugman dan dood? Waarom doet iedereen zo geheimzinnig als hij naar zijn voorganger vraagt?
|
Reacties (0)Delen
|