Gelezen door: Marita Schaukens (140 boeken)
Citaat: "De tijd heeft al die dingen gehuld in een nevel van wisselende kleur: nu eens bleekgroen, dan weer blauw met een lichte, roze tint. Een nevel? Nee, een niet uiteen te scheuren sluier, die de geluiden dempte waardoor ik Yvonne en Meinthe zie, maar ik hoor ze niet meer. Ik vrees dat hun gestalte op den duur zal vervagen en om ze niet alle werkelijkheid te laten verliezen ..."
De ik-verteller keert na vele jaren terug naar het mondaine badplaatsje, aan de oever van het meer, op vijf kilometer van Zwitserland. Hij is Parijs ontvlucht en verblijft in een familiepension waar hij zich uitgeeft voor een graaf. Het is de tijd van de Algerijnse oorlog. Snel komt hij in contact met Yvonne Jacquet, op wie hij verliefd wordt, en met de andere inwoners of vakantiegangers. De homoseksuele Meinthe blijft hem het meeste bij.
Het is zijn villa die de titel van de roman opleverde. Die houdt er geheimzinnige praktijken op na waarvoor hij vaak naar Genève moet. Yvonnes filmcarrière verwatert door haar apathie. De ik-verteller lijdt daar trouwens ook aan.
Hoogtepunten in de roman zijn: de voorbereidingen op en de wedstrijd Coupe Houligant die Yvonne en Meinthe, samen met de grote hond en de mooie wagen, winnen. Verder het bezoek aan Yvonnes oom die de verteller duidelijk maakt dat het niks wordt met haar carrière. Het plotse besluit van de verteller om met Yvonne naar Amerika te verhuizen, doet haar afstand nemen. De laatste scène in het verlaten station, op een middernachtelijk uur, is erg mooi.
Weer een Mondiano die beklijft: zijn mooie zinnen, de weemoed, het verlies, de reis ...
|
Reacties (0)Delen
|