Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Het afgelopen jaar las ik een heel aantal Nederlandse romans uit de jaren ’80 en na dat gezeik en geouwehoer (met alle respect voor Brouwers, wat minder voor A.F.Th van der Heijden en Leon De Winter) was dit boek echt wel een verfrissing. Dat komt vooral door de luchtige interactie tussen de hoofdfiguren, twee jonge mannen, allebei would be-schrijvers die het doffe Nederland ontvluchten en een weekje doorbrengen aan de Dordogne in Frankrijk. Op het eerste gezicht lijken het wel losgelaten jonge honden, als pubers gefixeerd op ongelimiteerde seks. Maar bij nader inzien worstelt de ene, Fräser vooral met een vitalistische drang naar leven en een obsessie die om te zetten in literatuur. Ronald (de eigenlijke auteur van het boek) anderzijds komt maar niet los van een afgesprongen relatie met een ziekelijk jaloers meisje, en ook hij probeert daar literair mee in het reine te komen.
De tekst springt voortdurend heen en weer tussen heden en verleden en is een spervuur van mijmeringen en verzuchtingen over leven, liefde en literatuur, met opvallend veel en vrij expliciet beschreven seksscènes. De overheersende toon is grillig, soms wat drammerig, soms puberaal, vaak briljant, vaak ook absurd-excessief, maar de interactie tussen de extraverte Fräser en de tobberige Ronald houdt het geheel goed samen.
Een echt groot verhaal zit er zeker niet in, maar de frisse vitaliteit die het boek uitstraalt, kan toch bekoren. Met uitzondering dan van het ontgoochelende, kleffe slot: daar toont Giphart dat dit boek nog maar zijn debuut is.