Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Ik was amper drie weken oud toen mijn vader me meenam voor mijn eerste ritje. Het gebeurde min of meer per ongeluk. Op een mooie zondagmorgen hees hij me in een draagstoel aan boord van zijn locomotief."

Bert houdt ontzettend veel van treinen. Hij houdt ook van zijn hond Flaubert, zijn moeder en zijn overleden vader, maar treinen zijn toch wel zijn grootste liefde. En die liefde kreeg hij door van zijn zijn vader die machinist was. Sinds zijn vader verongelukt is, groeit Bert amper. Hij praat ook bijna niet meer. Op school heeft Bert geen vrienden, integendeel: hij wordt zelfs gepest. En zijn obsessie voor treinen groeit en groeit. Hij heeft lakens, slopen, ondergoed, schoolspullen,... allemaal vol met afbeeldingen van treinen. Wanneer zijn spreekbeurt over treinen een flop wordt, beweert Bert dat hij een trein kan worden als hij dat wil. De andere kinderen lachen hem uit.
Bert verzamelt al een tijd lang onderdelen voor een trein, en langzaam maar zeker wordt zijn voorspelling werkelijkheid! Bert ondekt dat zijn vader met een groot en bijzonder project bezig was. Eindelijk kan hij het verdriet toelaten dat hij jaren heeft weggestopt. Bert wordt een trein. Een paar dagen later zijn zijn benen veranderd in wielen. De magische kracht van de verbeelding maakt hem sterk. Hij kan zich verweren tegen zijn pesters en leert op eigen benen (of wielen) te staan.

Tine Mortier studeerde voor vertaler Engels-Nederlands-Spaans aan de Mercator Hogeschool in Gent. Via een uitwisselingsproject kon ze een jaar in Madrid studeren. In 1996 leerde Tine haar huidige man kennen tijdens een reis naar Ecuador. Vijf jaar later trok ze met hem en hun twee kleine zoontjes opnieuw naar Ecuador. Ze gaf er Engelse les aan de universiteit en aan een privéschool. Ze leerde er ook dansen met de indianen en had er een aapje dat de hele dag op haar schouder bleef zitten. Momenteel woont Tine terug in Avelgem, samen met haar man en hun drie kinderen: Inti, Nando en Loria (hun namen betekenen zon, maan en dageraad). Tine mag dan terug in België wonen, er schuilt nog altijd flink wat Zuid-Amerikaans magisch realisme in haar en dat is duidelijk terug te vinden in haar laatste boek. 

Dit schitterend verhaal over magie en verbeelding wordt benadrukt door een bijzondere vormgeving en kan de fantasie van kinderen heel erg prikkelen. Ook de boodschappen over opgroeien en asserviteit kunnen zeker stof bieden om het boek in groep te bespreken. Persoonlijk heb ik ontzettend van dit originele boek genoten. Alleen wil ik niet direct zelf een trein worden, ik reis er liever mee, want dan kan ik ondertussen een prachtig boek lezen over een jongen die een trein wordt.