Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Het was een rustige avond. Vaak zaten ze met veel meer in de tuin en moesten er van in huis stoelen worden aangesleept. Via het open raam van Lily’s kamer weerklonk een langgerekte schreeuw (van Lilly), gevolgd door een soort gebrul (van Dries), enkele seconden later feilloos nagebootst door de vroegrijpe Sammy. De vechthonden in de Renault Clio van Dries sloegen aan. Ook bij de buren links en rechts steeg gejank van huisdieren op. De stilte die op de slotakkoorden van het liefdesconcert volgden deed deugd. Jack en zijn treinvrienden kwamen dag zeggen en liepen de straat op, naar hun auto’s. De kerktoren van Kasterlee sloeg het halve uur. Jonas vouwde zijn krant dicht, hief een bil op en liet een scheet. Ik ga nog eens naar de koer, kondigde hij aan. Vicky zuchtte. De goede manieren die zij voorstond waren door het chaotische huishouden dat ze voerden zwaar in de verdrukking gekomen. "

Louis Van Dievel (1953) is tolk Italiaans en Engels van opleiding en is nagenoeg zijn ganse loopbaan bij de Vlaamse publiekszender vrt actief als journalist. Een lange periode die tweemaal kort werd onderbroken door zijn overstappen naar VTM. Tot op heden is hij moderator bij deredactie.be van de vrt. Als schrijver haalde hij bekendheid in Vlaanderen met 'De Pruimelaarstraat.' Daarin grijpt hij terug naar het begin van de jaren zeventig, toen een seriemoordenaar en verkrachter de streek van Mechelen terroriseerde.

Voor dit boek kreeg hij een nominatie voor de Libris Literatuur Prijs, nadien werd het bewerkt door het theatergezelschap 't Arsenaal uit Mechelen. Voor zijn werk 'Hof van Assisen' behaalde hij de Hercule Poirotprijs en werd hij genomineerd voor de Diamanten Kogel. Een misdaadroman met vooral aandacht voor de werking van het assisenhof zelf. Met zijn tiende roman, 'Vicky & John,' zoekt de schrijver na al de donkere verhalen uit vorig werk iets meer de comedie en het soapgenre op. Daar begon hij trouwens al enigzins mee in zijn vorige roman: 'Het gewemel.'

Louis van Dievel is een verhalenverteller, een Vlaamse volksschrijver die zich niet direct toelegt op schoonschrijverij maar vooral het leven van de gewone volkse mens, in goede en in minder goede dagen in beeld wil brengen. Daartoe gebruikt hij ook spreektaal en schrijft hij soms woorden gewoon fonetisch op. Wanneer hun jongste zoon na een spetterend feest het ouderlijk huis heeft verlaten om met zijn vriend te gaan samenwonen, willen Vicky (53) en John Boonen (54) uit Kasterlee een nieuw leven opstarten. Een nieuw leven vol avontuur en uitdagingen, zoals bijvoorbeeld vrijen op de keukentafel. Dat nieuwe leven krijgen ze ook, maar wel in iets andere vorm dan ze verwacht hadden. Hun eerste vrijpartij op de keukentafel wordt trouwens al meteen verstoord door oudste zoon Jonas die toestemming komt vragen om zijn minnares Betty - 'de coiffeuse van Lichtaart' - tijdelijk in het ouderlijke huis te mogen installeren.

Dit voorval is de start van een hele reeks famiale storingen, want kort erna komen de kinderen één voor één opnieuw thuis wonen. Scheiding, ziekte en werkloosheid doen hen terug keren naar 'de korf zonder zorgen.' Maar deze kinderen keren niet alleen terug naar hun oude kamer: ze brengen de kleinkinderen mee, en nieuwe partners, en huisdieren en treinfanaten. Voor Vicky en John het goed en wel beseffen, geven ze zelfs een wildvreemde jongen onderdak in hun huis aan de Kattenberg. In de zomer verandert de ruime woning met tuin in een ware camping, weliswaar tot groot ongenoegen van de buren. Het samenwonen van zoveel volk geeft enerzijds aanleiding tot hilarische taferelen, maar leidt anderzijds ook tot grote wrijvingen en felle ruzies. Aan het eind van de zomer gebeuren er enkele tragische dingen die voor een nieuwe sfeerbeleving in de familie zorgt.

De roman vertelt over de hedendaagse belevenissen van det gezin maar duikt ook terug in het verleden om het verhaal te verkondigen van de jeugd van Vicky & John in de Kempen van de jaren zeventig, de botsing met hun ouders. Het verhaalt ook hoe de rockgroep Long John B & The Bobcats uit Kasterlee helaas haar afspraak met de geschiedenis miste.

Louis Van Dievel beschrijft het oer-Vlaamse Vlaanderen in een mix van Echt Antwerps theater en de soaps thuis en familie. Het knappe aan deze roman is wel dat de auteur buitengewoon sterk de evolutie van de Vlaamse mentaliteit- van bekrompen naar open- weergeeft. Een prachtig voorbeeld daarvan is de begrafenismis voor de homopartner van Tommy. Een typisch Louis Van Dievel project met een lach en een traan.

Gelezen door: NadiaH (123 boeken)

Citaat: "“Het leven is geen rollenspel, dacht Vicky na twee vragen aan haar zoon die verdrietig naar zijn ruwe handen keek. Er schemerde al grijs in zijn haardos. Hij was nog maar 34. Ze zocht oogcontact met John. Wat nu gedaan ?”"

Hilarisch, deze streekroman van Louis Van Dievel. Het gewoon Vlaams waarin Van Dievel zijn roman schreef is even wennen maar bepaalt de sfeer en de authenticiteit van het verhaal. Het leven zoals het was in de Kempen vanaf midden jaren 70 van vorige eeuw tot ongeveer 2015, een prachtig sfeerbeeld van ons cultureel erfgoed. En omwille van de herkenbaarheid met momenten geweldig hilarisch, ik heb meer dan eens zitten lachen. De hoofdstukken over de camping, het ramptoerisme en de betoging van de buurt vond ik met z’n haar getrokken en dat haalde de vaart wat uit het verhaal.