Gelezen door: sirog (320 boeken)

Deze roman geeft ons een exclusieve inkijk in het leven van welgestelde gezinnen in de wijk Altos de la Cascade. Hier wonen gezinnen die er allemaal dezelfde weelderige levensstijl op nahouden en die koste wat kost willen behouden. Een groep vrienden komt er wekelijks samen, ver weg van de nieuwsgierige blikken van hun kinderen, huishoudsters en echtgenotes. Uitgesloten van deze mannelijke bijeenkomsten, noemen ze zichzelf gekscherend 'de weduwen van de donderdag.' Als de economie van het land instort, wordt de rust wreed verstoord. Zonder materiële zekerheid brokkelen de perfecte levens van de rijke inwoners gestaag af.

De vriendengroep is wanhopig en neemt op een avond een rigoureus besluit. De schrijfster beschrijft op een levendige manier het leven in de gesloten gemeenschap. Je leert de families kennen, de ene al sympathieker als de andere. Ze hebben hun eigen gebruiken, en willen het liefst de andere wereld buitensluiten. Maar Argentinië zit in een recessie, en sommige verliezen hun job. Hoever willen ze gaan om hun leventje veilig te stellen. Het verhaal begint met de dood van drie mannen. Wat is er gebeurd en waarom? Op het einde wordt de waarheid onthuld.

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Om twaalf uur ging ze naar beneden, naar de tuin. Ze zette een ligstoel pal in de zon en strekte zich erin uit om het woonblad te lezen dat ze elke maand kreeg. Om halfeen verscheen het dienstmeisje en vroeg haar: 'Wat wilt u voor de lunch, mevrouw?'"

Eerst het negatieve nieuws dan maar (niet veel):
Niet goed: de drie doden
In het begin van het boek vallen drie doden. Dit doet denken aan een whodunnit of thriller, maar er wordt verder nauwelijks op de doden teruggekomen. Er komen ook geen aanwijzingen. En als tegen het einde van het boek de ontknoping volgt, is die helaas niet geloofwaardig en niet origineel. Er is niet aan gewerkt. Het lijkt alsof Pineiro geen boek zonder doden durfde uit te geven, terwijl ze eigenlijk over iets heel anders wilde schrijven.

Wel goed:
De beschrijving van het leven in een country-club
Een coutnry-club, een afgeschermd oord waar rijke families wonen. We leren een aantal families in die gemeenschap kennen, en hoe zo'n gemeenschap zich organiseert, hoe de mensen daar denken, we gaan op in het uitzicht van golfbanen, tennis en prachtige planten.
We leren echter zoveel gebruiken in die gemeenschap kennen, dat het wat veel wordt, encyclopedisch haast. Alsof Claudia Pineiro steeds hoofdstukken is blijven toevoegen, telkens als ze aan een aspect dacht dat ze nog niet uitvoerig had beschreven. Maar dat wordt wat saai. Om een volledig beeld te geven, hoeft niet àlles gezegd te worden.

Economische crisis
Tja, wanneer men in een gemeenschap woont waar geld moet rollen, en men behoort niet tot de superriijken van deze wereld, maar tot de 'gewoon erg rijken', dan moet het geld binnen blijven komen of het is uit met de pret. En er komen economische crisissen. Zeker in Argentinië vinden de CEO's niet opnieuw werk als ze ontslagen zijn om economische redenen. Voor deze rijken, die steeds in hun besloten gemeenschap hebben geleefd, is zo'n failliet een ramp.
Soms vroeg ik me af of het geloofwaardig is. Zullen die rijken niet véél geld opzij gezet hebben? Hebben ze geen andere dure woning die ze kunnen verkopen? Kan het, zoals in het boek, dat iemand zegt 'al mijn geld was in staatsobligaties en die zijn nu bijna niks meer waard' - kan het dat ze zo idioot waren om al hun geld in staatsobligaties te zetten?
Aan de andere kant, in zo'n gemeenschap moet geld echt wel rollen. Een fles wijn kost driehonderd euro. Een handtas minstens zeshonderd. Sparen stond misschien niet in de woordenboeken van alle rijken van die tijd. Nu zijn we verwittigd. Nu zal iedereen wel uitkijken wat hij doet met zijn geld. Maar in de jaren negentig?

De kleine kantjes van de grote gelden
Meestal zijn rijken conservatief, en zij die zich opsluiten in zo'n gemeenschap, en de wereld proberen buiten te sluiten, al helemaal. Racisme, mishandeling niet aangeven, corruptie, roddel, leven voor uiterlijk vertoon, angst voor wat de mensen zullen zeggen, respect voor de rijkste, niet voor de meest ethische... het ligt allemaal besloten in dit boek. Het is zo herkenbaar gebracht, dat we beseffen dat ook de conservatieven hier bij ons, net zo zijn. Men hoeft er zeker niet voor in een country-club te wonen. En zelfs niet in Argentinië.

Prachtige stijl
Pineiro neemt je mee in de wereld van haar personages. Hoe ze het doet weet ik niet, maar kinderen, pubers, mannen en vrouwen, allemaal zijn ze zeer levensecht neergezet. Ook al waardeer je die mensen niet (of juist wel), of verafschuw je hen, je bent helemaal mee met hen, het is zalig om over hen te lezen. En ook over de hele community, het landschap, de gebruiken. Poëtisch: een heel mooi taalgebruik, vaak met poëtische natuurbeschrijvingen - in een country club is er natuur genoeg om te beschrijven, planten, zon, de maan.
Fijne humor: relativerend, herkenbaar, leedvermaak soms, maar meestal gewoon ergens een grappige draai in een hoofdstuk, of een grappige situatie. Het lezen blijft altijd leuk.

Conclusie: een prettig zomerboek
Rustig en fris voortkabbelen in het (op het eerte gezicht) prettig luxueuze leventje van die rijkelui, alle narigheden leren kennen, en ondertussen blijven genieten van de magnolia's, de jasmijn, de wijn, de kikkers en bomen, de mopjes... soms ietwat saai, en een einde waar niet aan gewerkt is, maar als je dit boek leest in de zomer, in de hangmat, voel je je even ook zo rijk en luxueus, en tegelijk heb jij niet de narigheden waar zij mee te kampen hebben. Een leuk zomerboek dus.