Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Modiano heeft iets met mensen die geobsedeerd zijn door het verleden. Ook in deze roman, waar een zekere Guy Roland op zoek gaat naar wie hij eigenlijk is, nadat hij tien jaar geleden door een volledige amnesie getroffen is. Het is een queeste naar zichzelf, maar dan via anderen, want hij fladdert van de ene contactpersoon naar de andere. Steeds verschuift het beeld: "Ah, was ik die misschien, of neen, wellicht was ik die.” Geleidelijk aan dringen zich steeds langer wordende herinneringen aan hem op en kleeft Guy zelfs een naam op de man die hij vroeger was en de mensen met wie hij in contact kwam (waarbij ook impliciet de oorlog in beeld komt).

Subtiel geeft Modiano ook aan dat dit plots herleefde verleden wellicht heel onbetrouwbaar is. De lijst van personen die Guy meer zouden kunnen vertellen, eindigt niet, aan het slot krijg je het gevoel dat hij nooit een definitief zicht zal krijgen op zichzelf. Dat is – vermoed ik – de boodschap die Modiano in dit boekje heeft gelegd: het verleden is als een schim die je nooit echt kan vatten, als een horizon die altijd maar verder wijkt naarmate je dichter komt. Het klinkt erg pessimistisch, want het betekent ook dat je nooit echt greep kan krijgen op je eigen identiteit, nooit kan vatten wie je in wezen bent of waar je vandaan komt. Bij het begin van de roman krijgt Guy de raad: “il faut vivre au présent”, een waarheid als een koe, maar zo stellen we met Modiano vast, blijkbaar hebben mensen daar geen boodschap aan en blijven ze vastzitten aan hun verleden. Misschien is dat één van de kernen van het mens-zijn?

Modiano blijft me verbazen: het is alsof hij bewust geen spectactulaire schrijver wil zijn, hij schrijft over "kleine" mensen in een heel concrete setting (meestal Parijs), in een onopgesmukte maar toch vlotte stijl.