Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Haardracht is per definitie niet verkeerd, helemaal niet zelfs, maar je moet dan wel natte toiletdoekjes gebruiken. Poepresten duiden op een narcistische stoornis. Zulke mensen die leven in de veronderstelling dat alles wat zij voortbrengen de moeite waard is."

Als er nu een schrijver er in slaagt om het haar van een gevoelige lezer recht overeind te laten staan is het toch wel A.H.J. Dautzenberg. Hij is polemisch tot in de oneindigheid en schopt fatsoensregels met een duivels plezier omver. In verschillende verhalen lijkt hij even de zijde te kiezen van de kwetsbare of gemankeerde mens – om vervolgens ook die simpelweg te laten verkrachten, bijna te laten verdrinken, of dergelijk leuks meer. Dautzenberg provoceert graag in zijn verhalen door gruwelijke en zo smerige details op te nemen waar Herman en Marnix nog een punt kunnen aan zuigen. Hij jaagt daarmee het grote publiek en vooral vrouwelijke lezers weg.

Uit een zelfinterview dat is opgenomen in de bundel geeft Dautzenberg toe dat hij er niet is om de lezer te behagen. Hij maakt in niet mis te verstane taal duidelijk dat de schrijver zijn oren niet moet laten hangen naar de lezer. Hijzelf werkt als schrijver zeker niet vraaggericht. De liefhebbers van Buñuels Un chien andalou kunnen hun hart ophalen aan een zogenaamd vergelijkend warenonderzoek voor 'de klassieke toepassingen' van scheermesjes waarin Dautzenberg heel wat gruwelijke en zeer beeldende scheermestoepassingen op de lezer afvoert.

De auteur weet de lezersverbeelding als geen ander te prikkelen en aan te zwengelen. En dan komen de foto’s is het zesde deel in een reeks kortverhalenbundels, romans en pamfletten die stuk voor stuk verschillende grenzen opzochten. Sommige van zijn verhalen vond ik wel enigzins genietbaar, andere vond ik dan weer zo afgrijselijk dat ik ze zelfs niet uitgelezen heb. Niet echt spek voor mijn bek, ook al schrijft de man soms knappe zinnen en heeft hij een vinnige en vooral venijnige pen.