Het kwaad van Elena

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Het onweerde, pater, als u niet ophoudt over dat onweer kom ik nog tot de conclusie dat u de zonde van hoogmoed begaat, Elena, hoe noemt u dat? IJdelheid en hoogmoed, denken dat je alles weet, denken dat de dingen zijn zoals u zegt dat ze zijn, terwijl ze in werkelijkheid heel anders zijn, maar dat is toch wat u en uw Kerk alle dagen preken? wij preken het woord van God, het is ijdelheid der ijdelheden zich Gods woord aan te matigen, pater, het is alles ijdelheid. Elena kwam met moeite overeind, ze moest drie pogingen doen voordat het lukte, maar het lukte haar zonder hulp, ze liep naar de deur."

Argentinië, ergens in de buurt van Buenos Aires. Elena lijdt aan een zware vorm van Parkinson en zit al in een vrij late fase van de ziekte bovendien. Haar dochter, die voor haar zorgde, werd dood gevonden, opgehangen aan de klokkentoren van de kerk, een dag dat het onweerde. Iedereen is ervan overtuigd dat het zelfmoord was, maar Elena, die haar als moeder door en door kent, weet wel beter: haar dochter werd vermoord.
Elena wil achterhalen wie haar dochter heeft vermoord en waarom. Ze heeft een plan om dit te kunnen doen, ondanks de vergevorderde Parkinson waar ze mee te maken heeft. We volgen haar een dag lang.

Het moordverhaal blijft erg belangrijk voor de lezer. Je wil weten waar dit gaat eindigen. Of Elena de dader zal kunnen ontdekken, en dit ondanks haar Parkinson.
Maar tegelijk ontspinnen zich drie thema's die heel grondig worden doorgelicht, tot op het bot: de spanningsboog in een verziekte moeder-dochterrelatie en het onderzoek naar gevoelens in die relatie, een scherpe kritiek op god, geloof en de kerk, en tenslotte hoe Parkinson beleefd wordt wanneer de patiënt in een vergevorderd stadium is aanbeland.

Om deze drie belangrijke thema's zo helder uit te werken in een mysterieus misdaadverhaal, zonder dat het ooit zwaarmoedig wordt om te lezen, dat moet je als schrijver maar kunnen.

En dat kan de Argentijnse Claudia Pineiro. Het is niet voor niets dat ze met dit boek in 2010 de Liberaturpreis heeft gewonnen, de prijs die jaarlijks uitgereikt wordt aan een schrijfster uit Afrika, Latijns-Amerika of Azië.