Gelezen door: Ka Vee (51 boeken)

Citaat: "Haar grootmoeder had haar armen voor haar borst geslagen, de benen onder de stoel en zat daar als een heel compact mens. Niets kon er uit haar ontsnappen. Ze zat zoals ze zich bewoog, zoals ze was. Ze nam altijd zo weinig mogelijk ruimte in. Je kon je om haar heen bewegen. Ze zou nooit in de weg zitten. Maar je kon niet door haar heen. Ze week niet. Ze was een kleine maar keiharde aanwezigheid. Je voelde die aanwezigheid nauwelijks tot je tegen haar aan stootte en merkte hoe weinig ze meegaf. Je kon je eraan bezeren."

Mijn eerste boek van Esther Gerritsen, en ik ben meteen verkocht. De laatste zin van m'n fragment doet me sterk vermoeden dat dit een schrijfster is die zich vaak bezeerd heeft aan. Haar schrijven kan niet anders dan therapeutisch zijn. Dit is het nauwgezette en slopende werk van een vrouw die iets van zich afschrijft, rekeningen vereffent, leed verzacht, en kracht een nieuwe dimensie geeft. Een boek voor fijnproevers, dat uitnodigt tot herlezen, tot het bijna tè mooi wordt om te verdragen. Ik moest wel wennen aan haar stijl, maar eens in haar ritme kan je, wil je niet meer ontsnappen. Lucie verloor zeer jong haar ouders en wordt opgevoed op de boerderij van haar grootouders van moeders kant. Het zijn stugge, zwijgzame mensen in een al even stugge dorpsgemeenschap. Op een dag blijft ze, zomaar, op haar kot in de stad, omdat ze nog zo veel moet studeren voor de examens, en er gaan drie jaar overheen zonder enig contact met haar grootouders. Dit is een vorm van protest, maar evenzeer vindt ze het verschrikkelijk dat dit zomaar gebeurt, kàn gebeuren, het doet bij haar erg veel vragen rijzen waar ze niet zomaar een antwoord op weet. Opeens wordt de radiostilte verbroken. Grootmoeder belt haar op alsof er niets aan de hand is, met de mededeling dat haar grootvader erg ziek is. Geen vraag, nee, gewoon even laten weten, ze doet er maar mee wat ze wil. Ze keert terug naar haar "thuis", waar ze in een tijdsvacuüm terechtkomt. Stil is er nog steeds even stil, ook even troostrijk, al die uitleg hoeft niet, het leven is er herleid tot "gewone dagen", de enige mogelijke leidraad. Afscheid neem je hier eerlijk en eerbiedig, als een natuurlijk einde van een natuurlijk geleefd leven. En dat leven moet doorgaan, moet kunnen stromen, en moet ook bij Lucie z'n bevrijdende uitweg vinden. Ik schrijf belangrijke fragmenten over in een schrijfschriftje - m'n boezemvriendin en ik delen die dan met elkaar - en bij dit boek zijn het er te veel. Op elke bladzijde staat minstens één fragment dat moet overgepend worden, dus kan ik het boek maar beter aanschaffen, en regelmatig weer ter hand nemen. Dorst ligt te lonken, hopelijk word ik dan nog ferventer!